BIJNA NIET BIJ TE HOUDEN

Hey lieve iedereen!

Het is alweer een tijdje terug dat ik wat heb geschreven...
Maar dat betekend niet dat er niets gebeurd, eigenlijk gebeurd er best veel :).
Ik las de laatste blog die ik heb geschreven, dat ik voor het eerst naar de Reinkenstraat was gefietst en doodop eerst een half uur moest bijkomen. Dat is nu wel anders. Ik woon weer in mijn eigen huisje, erg fijn. Ik fiets nu ook best regelmatig en ben zelfs (thanks to my pannekoekenverslaving) naar Kijkduin gefietst. Toen was ik wel een beetje trots. Ook zwem ik nog steeds en ook daarin merk ik zoveel verschil dan toen ik begon... Vandaag ga ik voor het eerst weer sporten (fitness) in het revalidatiecentrum. Daarbij heb ik al allemaal dingen bedacht om mijn week te vullen zoals: Gitaarles, zingen en dansen. Heb ook weer voor het eerst een stukje auto gereden en dat ging prima, dus mijn bereik ligt ook weer een stukje verder.

Ik heb de MRA-scan gehad. Dat was vervelend. Eerst zouden ze het met contrastvloeistof doen en toen weer niet toen ze hoorde dat ik een contrastallergie had.... al hadden ze dat van te voren besproken met de arts, maargoed. Week daarna toch weer opgebeld door de arts dat het MET moest, dus konden we weer terug. Op de scan konden ze niet goed zien of het was gelukt aangezien er nog teveel littekenweefsel te zien was (zou je denken dat ze dat ook wel zouden weten...). Dus over twee jaar mag ik weer terug komen. Dit betekend nog even geen tattoo voor mij (tot vreugde van m'n moeder....), dus dan maar weer een stukje ijzer ergens doorheen :D (love you mom).

Ik blijf vooruit kijken :)

Liefs, knuffels en kusjes,

Lot <3

STAPJE VOOR STAPJE

Dag lieve iedereen,

hier weer een klein berichtje :).

Ik begin steeds meer, beetje bij beetje verbetering te zien. 
Nog steeds gaat het langzaam, maar ik doe al weer meer.
Ik ben gisteren voor het eerst weer naar de Reinkenstraat gefietst. Was vermoeiend, maar voelde goed. Ik heb nu ook een plekje gevonden in de havens waar ik rustig een kopje thee kan drinken, zodat ik niet de hele tijd thuis zit :). Erg fijn dus. 
Het zwemmen gaat ook steeds beter. 
Vandaag ben ik na het zwemmen met moeders naar pannenkoekenhuis Kijkduin geweest en wezen shoppen (de schade was weer voelbaar haha).
Ook ga starten met logopedie om te kijken waar ik sta qua spraak en zal ook beginnen met neuropsychologie. 

Gisteren heb ik de datum van mijn controleonderzoek gehoord. Dat is al op 9 oktober.
De doktoren hebben gekozen voor een MRA. Dat is een scan van de vaten. Dit doen ze ook met contrast, maar met een contrast waar ik niet allergisch voor ben... (wel zeggen ze dat je er misselijk van kan worden en van kan gaan spugen en aan de diarree.... jeeee...).
Heb der totaal geen zin in, maar het moet maar. Hoop dat ik daarna gewoon verder kan met herstellen en vooral naar de toekomst kan kijken! 

Veel kusjes en knuffels,

Lot <3

Weer een eerste

Lieve allemaal,

hier mijn eerste berichtje :).
Eerst wil ik zeggen; wat een lieve kaartjes, berichtjes en cadeautjes! Dat geeft mij veel steun.
Elke dag (ookal zie ik het vaak niet) klim ik millimeter voor millimeter omhoog. 
Dat heb ik nu wel mogen ondervinden dat dat zo werkt... Een stapje vooruit en soms weer een stapje achteruit. 
Ben veel moe. Op mijn manier gezegd: schijt irritant! 
Wel probeer ik zo vaak mogelijk iets te ondernemen. Gisteren ben ik een half uurtje in de ochtend naar het strand gebracht. Dat was erg vermoeiend, maar wel fijn om er even uit te zijn. 
Vandaag ben  ik even naar het atelier gebrachtwaar ik altijd schilder om even hoi te zeggen. 
Het moeilijke aan dit vind ik wel dat het fijn is om dingen te doen, maar de energie die het kost maakt me vaak ook wel verdrietig. 
Het is veel herstellen. Veel meer dan ik me had voorgesteld. Ik geef mijzelf nog steeds die twee maanden. Maar ik weet dat na die twee maanden het  echte werk pas begint. Dat maakt me bang, maar ook weer hoopvol. 
Zoals altijd ( ;) ) loop ik weer wat op de zaken vooruit, DUS: volgende week begin ik met zwemmen in het revalidatiecentrum om eerst maar die *** rug onder controle te krijgen en weer voorzichtig te beginnen wat conditie op te bouwen. Dat zal al een FLINK stuk schelen.
Daarna zie ik weer verder. 
Ik sluit af met wat ik elke dag tegen mezelf probeer te zeggen: ik kijk vooruit.

Liefs, kussen, knuffels en likjes.

Lot <3 

OVER SCHRIJVEN EN ZWEMMEN..

 .. en kopen. Want wat kan je doen als je inmobiel thuis zit te revalideren met een stijve nek en rug? Om te beginnen elke dag naar de fysiotherapeut. En verder koop je eens een ‘blingbling’ horloge op het internet voor ‘wénag’. Of een jasje. Ook leuk.

Waar wij wel degelijk dagelijks vooruitgang zien ervaart Lotte dat zelf te weinig. Daarom een mooi boekje aangeschaft waarin ze elke dag opschrijft/tekent wat haar bezighoudt en wat ze gedaan heeft. Zo kan ze op zeker moment teruglezen hoe het herstel haar vergaat en dat er wel degelijk vooruitgang is. Morgen gaan we afspreken met de Sophia Revalidatie om daar te komen zwemmen. Ze hebben er een mooi zwembad en het plan is te gaan werken aan spierkracht en algehele conditie. Wat om naar uit te kijken.

TEVEEL - TE SNEL ..

 Dat is wat Lotte te graag wil. Bezoek krijgen is waar ze erg naar uitziet. Maar in haar wens is ze over haar eigen grenzen heen gegaan. Ze is zo blij wanneer er iemand langskomt maar durft eigenlijk niet aan te geven dat langer dan 10 minuten conditioneel het moeilijk voor haar gaat worden. En dat was een nekslag, letterlijk want deze is volledig op slot geschoten en wordt nu behandeld met spierverslappers. Korte bezoekmomenten zijn daarom voor nu vooralsnog het beste. Morgen staat de laatste medicatie op de lijst als behandeling voor de Dexametason delire. Een stap vooruit dus. Gisteren en vandaag waren echter in haar beleving twee stappen terug. Teveel en te snel. Ze dacht zelfs na een maandje wel weer op zichzelf te kunnen wonen en alles weer op te pakken als vanouds. Maar dat valt tegen. En eigenlijk was al eerder door de neurochirurg gezegd dat 1,5 maand toch wel een termijn is om weer een beetje op de been te komen. Tel daarbij op de 2 weken ongewilde medicijnbijwerkingen dan zit je al op 2 maanden. Ze mist haar familie en vrienden enorm en heeft vandaag een ongelooflijke baaldag. Het is even niet anders.

VOL PLANNEN ..

 Lotte maakt plannen. Ze wil een groot feest ergens volgend jaar in de zomer. Iets om naar uit te zien. Er wordt druk gedacht over het thema. En de lokatie. Live muziek en veel mensen. Altijd goed om weer plannen te kunnen maken. En deze middag zelfs even samen met moeder met de benen in de zon gezeten.

ALS JE LAST HEBT ..

..dan moet er wat aan gedaan worden. In dit geval Lottes hoge rugpijn met uitstraling naar de arm. Na alles wat ze inmiddels heeft doorstaan niet iets wat er nog even bijkan. We zijn dan ook voorbij elk punt van aankijken en afwachten. Want in dit soort processen is er een moment waarop bescheidenheid ophoudt een deugd te zijn. Dus daarom als eerste de fysiopraktijk gebeld en naar de baas gevraagd. Gelukkig een oude bekende van ons. En deze heeft direct deze ochtend tijd willen vrijmaken om Lotte te behandelen. Donderdag weer. En zo gaan we langzaam maar zeker vooruit.