STAPJE VOOR STAPJE

Dag lieve iedereen,

hier weer een klein berichtje :).

Ik begin steeds meer, beetje bij beetje verbetering te zien. 
Nog steeds gaat het langzaam, maar ik doe al weer meer.
Ik ben gisteren voor het eerst weer naar de Reinkenstraat gefietst. Was vermoeiend, maar voelde goed. Ik heb nu ook een plekje gevonden in de havens waar ik rustig een kopje thee kan drinken, zodat ik niet de hele tijd thuis zit :). Erg fijn dus. 
Het zwemmen gaat ook steeds beter. 
Vandaag ben ik na het zwemmen met moeders naar pannenkoekenhuis Kijkduin geweest en wezen shoppen (de schade was weer voelbaar haha).
Ook ga starten met logopedie om te kijken waar ik sta qua spraak en zal ook beginnen met neuropsychologie. 

Gisteren heb ik de datum van mijn controleonderzoek gehoord. Dat is al op 9 oktober.
De doktoren hebben gekozen voor een MRA. Dat is een scan van de vaten. Dit doen ze ook met contrast, maar met een contrast waar ik niet allergisch voor ben... (wel zeggen ze dat je er misselijk van kan worden en van kan gaan spugen en aan de diarree.... jeeee...).
Heb der totaal geen zin in, maar het moet maar. Hoop dat ik daarna gewoon verder kan met herstellen en vooral naar de toekomst kan kijken! 

Veel kusjes en knuffels,

Lot <3

Weer een eerste

Lieve allemaal,

hier mijn eerste berichtje :).
Eerst wil ik zeggen; wat een lieve kaartjes, berichtjes en cadeautjes! Dat geeft mij veel steun.
Elke dag (ookal zie ik het vaak niet) klim ik millimeter voor millimeter omhoog. 
Dat heb ik nu wel mogen ondervinden dat dat zo werkt... Een stapje vooruit en soms weer een stapje achteruit. 
Ben veel moe. Op mijn manier gezegd: schijt irritant! 
Wel probeer ik zo vaak mogelijk iets te ondernemen. Gisteren ben ik een half uurtje in de ochtend naar het strand gebracht. Dat was erg vermoeiend, maar wel fijn om er even uit te zijn. 
Vandaag ben  ik even naar het atelier gebrachtwaar ik altijd schilder om even hoi te zeggen. 
Het moeilijke aan dit vind ik wel dat het fijn is om dingen te doen, maar de energie die het kost maakt me vaak ook wel verdrietig. 
Het is veel herstellen. Veel meer dan ik me had voorgesteld. Ik geef mijzelf nog steeds die twee maanden. Maar ik weet dat na die twee maanden het  echte werk pas begint. Dat maakt me bang, maar ook weer hoopvol. 
Zoals altijd ( ;) ) loop ik weer wat op de zaken vooruit, DUS: volgende week begin ik met zwemmen in het revalidatiecentrum om eerst maar die *** rug onder controle te krijgen en weer voorzichtig te beginnen wat conditie op te bouwen. Dat zal al een FLINK stuk schelen.
Daarna zie ik weer verder. 
Ik sluit af met wat ik elke dag tegen mezelf probeer te zeggen: ik kijk vooruit.

Liefs, kussen, knuffels en likjes.

Lot <3