UIT EN THUIS IN 196 UUR

Vandaag om 14.30 uur heeft Lotte de sleutel van kamer 724 ingeleverd, een droppot als dank voor de goede zorgen overhandigd aan de zusterpost en is daarop in een stoel op wieltjes, die je bij de ingang kan huren voor 2 euro, van de 7^e etage naar de auto in de garage gereden. De morfine medicatie is nu gestopt en de anti-allergeen en anti-misselijkheidsmiddel ook. Receptje mee voor Celebrex, een pijnstiller annex ontstekingsremmer, en een versneld afbouwschema voor de Dexamethason. Dat laatste gaat niet helemaal zonder hobbels. Het middel staat zowat garant voor bij tijd en wijle forse hoofdpijnaanvallen. Een soort migraine out of the blue. Voordat Lotte zou uitchecken vond men het een goed idee om toch nog even een scan te maken van het hoofd. Was verder niets bijzonders op te zien. Advies was dan ook om met name de klachten met kijken/lezen nog even de tijd te geven. Daarna in de auto naar huis. Als je een week lang alleen in een kamertje met de gordijnen dicht hebt gelegen, iets minder dan 190 uur heb ik uitgerekend, en dan ineens het drukke Rotterdamse verkeer induikt, dan is dat wel even veel allemaal. Eenmaal thuis, 31 kilometer verderop,  het hondje helemaal blij, Lotte in tranen, het eigen vertrouwde bedje. Eindelijk weer thuis.  Nog even doorzetten met de voorgeschreven medicatie en dan de volgende stappen. On at the time. Morgen verder. Frits